Wypociny z mózgu robaka

Jadę do Portugalii...

2010-08-23T02:28:00.001-07:00

Jadę do Portugalii rowerem. Przez półtorej godziny, z Cieplakiem i SzaZą mijam vulgarisy i płowe sarny, leczę kolano, gram w piłkę z francuską drużyną futbolową, przez kilka chwil jestem Apaczem. Mój rower daje mi szansę na dojechanie po horyzont, a nawet kilkanaście razy dalej. Część, która pozostała nie wierzy w wycieczkę dalej niż do Francji. I tak byłoby cudownie. Z własnymi myślami, taplając się w asfalcie, podkręcając śrubki i pompując dętki, chciałbym oderwać się od komputera, internetu, gugla. Dukaj mówi, że formatuje nam mózg. Google, nie on. Że uczestniczymy w pisaniu wielkiej guglowej powieści. Wolę wprowadzić erratę do tego tekstu. Usuńcie mnie z indeksu.

Chaos.

Chcę kręcić łańcuchem...

Chcę czuć wiatr i zmęczenie...

SZaZa & Cieplak "O niewiedzy w praktyce - czyli rowerem do Portugalii"

Wymagania

2009-02-24T05:57:00.000-08:00

Są coraz większe.

Więcej natchnionych daje swoje uwagi, abym brał za nie odpowiedzialność i ręczył sumieniem. Niewiele chcę, więcej niż to się zwykło przyjmować u większych bezmyślnych. Niewiele, choć wy nie dajecie mi nic, nie dbając nawet o tą drobinę.

Bazgram po mym potencjale zardzewiałym gwoździem. Powstają mazy. Od mazów łzawią oczy. Dziwne - bo wasze.

Wernisażystka Agata De.

2009-02-21T05:00:00.000-08:00

Po pikselach materiał o tym jak to się robi i czym się jeździ.

Kiedy tylko zamkniesz oczy to zapali się...

2009-01-25T08:56:00.000-08:00

just like d (Przechowalnia, lodz, 2 x)

Długo myślałem, że w niewiedzy kryje się jakiś rodzaj samouwielbienia

2009-01-21T08:22:00.000-08:00

Dlatego też ludzie żyją i głaszczą swoje brzuchy. Nie zadają pytań, na które nie znają odpowiedzi. To jest duma, nadęta duma z początków ewolucji, gdy kością załatwiało się sprawy. Gdy śmierć była tylko i jedynie zmianą stanu skupienia.

A ja wciąż myślę. Wiedzy mam coraz więcej. Tylko co zrobić z takim naburmuszeniem szarych komórek? Wyjdę pewnie na chwalisiebie, bo chwalibogiem nigdy nie byłem.

Dajcie sobie tą inspirację. Wtłoczcie przez działanie zwątpień kilka i nie starajcie się odpowiadać na trudne pytania, wy je zadawajcie. Wciąż bez końca.

Idę na Herberta...

2008-12-29T07:32:00.000-08:00

...za darmo.

Parzydełko

2008-12-22T02:26:00.001-08:00

Byleby nie uciekło

2008-12-22T01:46:00.000-08:00

Niebiesko.
Układam się by działać.
We-dwo-je. By mądrze tego nie zepsuć.
Głupio przeinaczyć.
By trwało pod skórą,
zalepione plastrem
miodu.

...

2008-09-16T05:51:00.001-07:00

Dull Flame Of Desire by Björk

Weź się spakuj!

2008-09-09T07:17:00.001-07:00

W jego okularach nie było widać nic. Nic to, że patrzył przez nie ludziom głęboko w oczy. On nic z tego nie miał. Oni - dłużej zatrzymywali wzrok. Kontakt taki nazwać moglibyśmy idealnym.

Oczy to jedyna część twarzy niezdolna do wykonania sztucznej miny. Dlatego myślę że cię znam? Dlatego wiem kiedy kłamiesz...

raz, dwa, trzy...

2008-09-07T04:47:00.000-07:00

cztery, pięć, sześć, siedem, osiem...
dwa, trzy, cztery...
zapomniałem się i przyśniłem koniec świata
zagryzłem powieki, a wyciągnięta ręka złapała cię końcówką palca
uścisk był silny, tak mocny, że przestałem się martwić wirującymi odpryskami księżyca

Palone, Martina, Skandynawia, w planach przejazd przez Kraków w Bieszczady, bez szczoteczki do zębów bo to mało spontaniczne. Spokój...

Nie trzeba słów, czuję że nabieram siły

2008-09-03T14:17:00.000-07:00

na planecie pełnej ludzi

Kocie surykatkowo

2008-08-23T09:10:00.000-07:00

"Fajnie mieć gromadę kotów. Jeśli czujesz się źle, po prostu patrzysz na koty i czujesz się lepiej, bo one wiedzą, że wszystko jest jak jest. Nie ma się czym podniecać. Po prostu wiedzą. Są zbawicielami. Im więcej masz kotów, tym dłużej żyjesz. Jeżeli masz sto kotów, będziesz żył dziesięć razy dłużej niż gdybyś miał dziesięć. Któregoś dnia zostanie to odkryte, a wtedy ludzie będą mieli po tysiąc kotów i będą żyli wiecznie. To naprawdę niedorzeczne." Bukowski

Zmienia się, ale najlepiej w powroty.

2008-08-15T11:36:00.000-07:00

Drugi raz usłyszałem, że miłości nie ma, że jest przyjaźń, że wszystko się skłębiło i nie chce się rozkłębić. Gdyby w to wpuścić kota rozgryzłby pewnie zagadkę bycia razem. A tak furtki są zamknięte i nażreć się mogę tylko zawartością czerwonej skrzynki na listy.

A tam zaklejone krzywym znaczkiem leżą przemiany, obietnice i nadzieja. Tak wielka, że z jej środka eksploduje miłość i otacza barłóg przyjesienny. Ale nie wchodzi do środka. Jest zbyt chciwa, chciałaby też być kochaną.

I can`t take my eyes off of you.

Myślałem, że nie będę żadnym z bohaterów Closer. A teraz... jestem wszystkimi.

Gdybyś znów stanęła w progu, ze śniegu pewnie bym cię otrzepał i dziękował sam nie wiem komu. Chociaż...

a powiem ci...

2008-03-28T11:49:00.000-07:00

... powiem ci, nie za wcześnie. Za to wcześnie powiem ci, gdzie ono jest. Gdzie było. To, czego nie możesz ugryźć, nie możesz złapać. To, czemu nie możesz się przyjrzeć, siedzi tam na krztynie zdrowego serca.

I nigdy nie będziesz wiedziała po co. I nigdy nie spróbujesz, czy warto to smakować. Zdławić głód będzie najciężej, ale dlatego tu jestem. Więc tylko zadzwoń, a ci podam...

fot: Kinkinerd

Once, at once

2008-03-20T06:19:00.000-07:00

Gdy wzruszenia stają się kanciaste, wychodzi z tego zwykle piętnaście zapomnianych lat, których nie czas odzyskać.

Wierzę, że ktoś znalazł je, zmięte pod latarnią w Dublinie i pochował w kieszeni.
We still have time.
A u nas coraz lepiej...

Rewers

2008-02-04T08:02:00.000-08:00

Powracam więc do apodyktyczności. Weź się w garść. Się zbierz cały w rękę i zanieś się na Rysy. Tam se przysiądź, zrelaksuj na dwa, trzy dni i zejdź do ludzi. Do tramwajowych ocieraczy.

Tam akapitem zamknij wszystkie pytania, i trzaśnij drzwiami jeśli ci wyjdzie. Spokojnie, weź się w garść. Się zbierz, grafomanie, wśród analfabetów. Się uspokój i poddaj kartce na czerwonej rurze.

5 o`clock

2008-01-30T14:20:00.001-08:00

Nieczęsto mam w głowie piętnaście deserów. Czasami są to dwa kalafiory. Najczęściej.

Twoja strona też może być smutna...

2008-01-25T00:41:00.000-08:00

Nawet karciarz się zaćpał

2008-01-23T00:59:00.000-08:00

Uwięzić się nie dać, czekając na srebrne kawałki przyklejone do obfitej kuli jest trudno. Na ścianach refleksy, zdies czarne ściany. Umiera on, znajduje go ktoś, gdzieś piszą, uchem znajdą, przelecą okiem i knuj tu teraz po co to wszystko.

Gdyby wszyscy wierzyli w moc, byłoby mocarnie.

Ale coraz łatwiej schodzą termometry, coraz częściej brakuje polopiryny. Przekaz się gubi, SETI śledzi doprowadzając do obłędu. Kalecy jesteśmy. "Dobry robaczek, dobry robaczek..."

No order

2008-01-16T03:45:00.000-08:00

Analizując wszystko to, co powiedział do mnie ten człowiek z drugiego piętra (imienia nie znam), powinno być w porządku. Smutną miał twarz. Smutek wyciekał mu spod ledwo otwartych powiek. I co on sobie myśli? Że mu zaufam, uwierzę? Że wyjdę spod tej garstki zgniłych liści posypanych solą? Bujać to my panie!

Gdzie jest wzór na to żeby się układało? - Musisz zwolnić, gubisz to...

Rytmy zwątpienia / Ego

2008-01-11T14:32:00.001-08:00

Oczy smutne patrząc wnikliwie i dogłębnie tylko głębiej i głębiej i głębiej
choć chciałbym widzieć bez skazy krajobrazy, olbrzymie wodospady i lśniące obrazy
oj ups nie da rady za horyzontem dawno już jest słońce, niebo pochmurne
rozkładam sobie słowa różne, to milion myśli na sekundę aby tak dalej,
przetrwałem pierwszą rundę
choć czasem, ciosem płyną w moją garde rytmy zwątpienia uwierz naprawdę nie jesteś sam,
ja czasem także miewam chandrę, czy życie nasze takie jest, chyba nie całe,
są momenty gdy życie dudni karnawałem, są też dni w których wydaje się że go przespałem, ajj
a ja w mik robię unik bo widzę w tej ciemności niczym za sobą, używam tak zwanej magii słowa,
bo hip hop jest moją pasją mimo kontraktu który podpisałem z rap światem na co mi ??? to że kocham go,
że staram się iść przez życie z gracją kojarzą cię tylko z jednym
a mianowicie z kartką i głupią gadką, nie znając wcale prawdy o mojej osobie,
mącą ci tylko w głowie,
mącą ci tylko w głowie,
mącą ci tylko w głowie

Rytmy zwątpienia, często za zasłoną nocy, poranne łzy, ów dym porani cię w dzień, jedno jest pewne prawda czasem kole w oczy, wszystko co zaczyna się gdzieś musi miec kres [x2]

Ja pełen wigoru, ja wiecznie pełny poczucia humoru jak zaklęciem zaklęty,
ja zamknięty sam ze sobą jak w bańce mydlanej żeglując samotnie po bezkresie uczuć
zwanych rozterek oceanem, jak jachtem, a wiec niemożliwe stało sie faktem,
zatem nie uraczę was już popisem śpiewnym, mimo iż komunikuje sie pantomimą,
przy mnie najwybitniejszy mówca jest niemym, ja niczym Cyrano de Bergerac,
ja wolny niczym ptak szybując po błękitu, bezkresie wzdłuż, mijając i podziwiając pola pełne róż,
lecz owe zwątpione podcinają mi skrzydła ich funkcja już dawno mi zbrzydła,
rytmy zwątpione w nich beztalęcia głoszą i ponad wszystko wynoszą fałsz czy prawdę,
przez ich własna fantazję wyimaginowaną iż poległ wielki Cyrano to bzdura a ich twórczość to chałtura,
o zwątpienia znaczeniu oni niczym Fortuna, raz na dole raz na górze ja nie ufam chałturze,
i choćby się waliło i paliło i choć z piorunami burze,
ja i tak bądź co bądź dobrym słowem służę,
ja i tak dobrym słowem służę,
ja i tak dobrym słowem służę... koniec
Puść to teraz....

Rytmy zwątpienia, często za zasłoną nocy, poranne łzy, ów dym porani cię w dzień, jedno jest pewne prawda czasem kole w oczy, wszystko co zaczyna się gdzieś musi mieć kres [x2]

Post od G.P.O. Film Unit

2008-01-08T13:10:00.000-08:00

Dla was kino - to widowisko.
Dla mnie - prawie światopogląd.
Kino - przewodnik ruchu.
Kino - odnowiciel literatur.
Kino - burzyciel estetyki.
Kino - nieustraszoność.
Kino - sportowiec.
Kino - siewca idei.

W. Majakowski

I`m not doing well

2008-01-07T04:58:00.000-08:00

Chociaż dostałem na serwerze parę mega strumienia Auto Da Fe, wcale nie czuję, że to już. "I`m not doing well" brzmi tak cicho jak śnieg. Staje mi w gardle i przeziębia. Rośnie we łbie gorączka. Idę na przemiał razem ze wszystkimi zapuszczonymi kawałkami koziego sera. Na przemian jest słono i gorzko. Niby głodnie, a nie, wcale nie chce się jeść.

Pleśnieją mi stopy, już nie mogę mówić. Rozsypałem się na drobiazgi i znam to uczucie aż za bardzo. To trudne puzzle, mimo że obrazek na opakowaniu taki wyraźny. Kawałków niewiele, lecz działają niczym plus z plusem. At all.

Milanówek w zimie

2007-12-21T09:15:00.000-08:00

Kolejny dziś dzień. Dziennie dwa, trzy posty i około 15. cefałek. Wypuszczając to wszystko, jakbym dokładał swoje do wielkiego orbitalnego wysypiska. Krążą te ludzkie życiorysy w jakiejś niewidzialnej próżni. Krojone na ćwiartki, siekane w żulietki, plastrowane, wyciskane do ostatniej kropli ludzkie nadzieje.

Ścieżka

2007-12-19T09:42:00.000-08:00

W symbolice przepaści (choć nie wiem czy taka istnieje) jest coś poruszającego. Z lewej, na prawą popatrzeć można przechodząc po ciemnej wyrwie, innego sposobu nie ma. Strach nie pozwala zamknąć oczu i każdy z nas, kogo spotkały problemy nie do przejścia, wspomina ten zimny wiatr od dołu.

Więc i ja się zatrzymałem. Myślę teraz jak zawiązać się w ratowniczym stylu i zejść mimo tego, co łzawi mi oczy. Innej drogi nie ma, da się jedynie środkiem...

Podcięty

2007-12-18T02:40:00.000-08:00

Chociaż mam straszny bauagan pomiędzy poduszkami, dają mi wgnieść się i czuć na miejscu niemal przez pół mojego życia. Deszcze, przepaście, fusy które nie chcą opaść z wierzchu kawy, zbierane do miseczki po jogurcie truskawkowym Bakoma. Dwa dni temu dowiedziałem się, że też ciężko będzie mi osiąść.

I tylko myślę znów, kto udzieli mi swojego czasu aby przewieźć moją połowę życia w miejsce nowe, obce, za drogie...

Wypadl mi alt

2007-11-29T03:44:00.001-08:00

Nie wiem dlaczego, lecz na klawiaturze z szybkim mostkiem wyparowaly mi polskie kreskowane esy, u zamkniete i masa zanikajacych i tak nosowek. Nie wiem jak poradzic sobie z ta epidemia, ktora szczesliwie nie da sie zarazic przez dotyk. Chociaz ludziom wszystko to tez zanika.

Wzajemnie wciskaja sobie nieznane skroty na glupote. Potem, jezeli czegos nie przeczytasz, nie da sie wrocic...

Niebieskie wogi...

2007-11-26T06:54:00.001-08:00

To wszystko jest drugorzędne

2007-11-22T03:04:00.000-08:00

To wszystko tamto, w tym nie pamiętam, czym jest tamtego cień. W poczwarce tego, o tamtym nie mówiąc nawet, bo nie warto?

Trzy rzędy tamtych wspomnień, cztery tych dwóch najazdów na mieszki włosowe. Od tego, do tamtego oddechu, trzymają się niesiwie, rosną długie i tam ciągną, gdzie tutejszy się snuje dym. I duszno tu, i tak bardzo chciałoby się tam zmierzyć, na ile wierzyć w tamtą wolność.

Nasłuchuję tu, co tam słychać jak na dłoni.

Na prędce, u ostrza rozumu

2007-11-20T10:17:00.000-08:00

Kiedy on robi zdjęcie nadziurkowanego przedramienia i z nutą nostalgicznych ujarzmień kreuje siebie jako dekadenta, ja dostaję gorączki i coś mi tam paruje u góry. Proszę Cię, najdroższy mój islandzki kolego - szkoda igrać ze śmiercią, nawet jeżeli w ten sposób żartem opisać próbujesz pobieranie krwi.

Dlatego nie zgrzytam zębami, żeby wam wszystkim pomóc.

Szczęśliwie i wielce, to nie o nas...

2007-11-07T12:19:00.000-08:00

Biegną drogi dwie
Zbyt prędko
by się spotkać
Zbyt kręte
Zanadto zasmucone
by skojarzyć

~Inka~

Yerba Mate Resurrection

2007-11-03T14:54:00.000-07:00

Na razie nie ma mowy o kontynuowaniu życia

2007-11-01T04:56:00.000-07:00

Nikt niczego na siłę przedłużać nie będzie. Przynajmniej na najbliższy czas trzeba zaimpregnować trochę chuci w torebki foliowe, jedna daleko od drugiej. Trzy dni napięcia i rozwiązanie, problemu na szczęście, co nie dawał zmrużyć myśli.

Ludzie mówią, że w tym wieku ciężko dostać wrzodów. Mam już całą wrzodową grzybnię, która rozrasta się i nie chce przestać. Wilgotno tam ma i ciepło jak nigdzie indziej. To jakoś nie chce mi przejść...

wiem, to nieprawda, że żyliśmy / Celan

2007-10-30T04:40:00.000-07:00

Odkręciłem grzejniki

2007-10-30T04:31:00.000-07:00

Dwadzieścia trzy żeberka. Mają dać mi ciepła, kiedy zawiedziesz i nie dosięgniesz do moich dalekich stóp.

Oczekuję już od tygodnia na Rosamonte Especial i Palo Santo, które cisną się w paczce zawiniętej pod stopami kolorowych domków. Czekam z Peszkiem, czekam z pokiełbasianą chęcią zaciągnięcia się przedramieniem filtra.

Dewaluacja waleriany

2007-10-29T06:42:00.000-07:00

Przychodzi do głowy coś więcej. Xanax, Depakina, a może liść zchrupiały jesiennością, którego smutek pochłonąć może wszystkie przedzimowe lęki. Słupek rtęci spada, rtęć rozbryzguje się na podłodze i ucieka we wszystkie strony kuleczkami.

Złapałem dwie, dwie wetknąłem w oczy. Teraz zawsze rano, patrząc w lustro, wiem jak ona jest już blisko.

Kajam się i zastraszam

2007-09-26T08:39:00.000-07:00

Straszydłem zeszyć chciałaby mnie cud, ugniatanie ego. Wmiętosić i powlepiać we środek podarte żagle i policyjną pałę.

-Chcesz łyka?

-Smaczne...

-To myślenie.

-Dlaczego nie poczęstowałeś mnie wcześniej?

-...

Dziwne są te dni

2007-09-11T09:49:00.000-07:00

Co chwilę pod chrupiące już nieco liście wciskają się chłodne, niepotrzebne krople wody. Rzęsiste mżawki, szare, spływające ulewy. Pod warstwy naszej pewności lata, dumy z kolejnych paru kresek więcej.

W moim domu jest zimno. Wiem, że będzie coraz zimniej. Pocharatam się więc, już za kilka dni, przy uszczelnianiu rozłożystych szpar w oknach.

Szpary w moim uśmiechu chciałbym żeby zostały...

Technorati Profile

Pierwsza rocznica

2007-08-24T06:48:00.000-07:00

nie ma tego...

Your sweat is salty

2007-08-16T06:31:00.000-07:00

Natchnienie przychodzi przy sztaludze. Dlatego w bezkresie tych słów robaczych, krążących jak biedne wijki wokoło wylotu wanny, próbuję kolejny raz wyrazić wygląd, dźwięk i wszystko, co niosą me myśli. Daremnie przepuszczam czas pomiędzy nogami. Niby idę, a jednak, gdybym zatrzymał się nie byłoby za mną śladów.

Pisać, trzeba mi zostawiać. Kreślić, trzeba mi by żyć.

Po bliskiej osobie dostałem kilkanaście zaschłych tubek z kolorami. Jeszcze tylko porwane prześcieradło, płaszczyzna, pamięć i...

For back / back for?

2007-08-02T00:12:00.000-07:00

Wszystko tak sobie jakoś zawsze wytłumaczę. Wróciłem więc i w tym przypadku do żywych. Wróciłem od tych, co więcej w duszy żyją, do tych co sie wiją po ulicach stolicy. Utwierdzam się z każdym dniem w przekonaniu o moim robaczym losie.

Częściej idę, niż spaceruję. Więcej czytam, nic nie piszę.

Vitae?

2007-07-10T13:35:00.000-07:00

To małe życie miało tak wielki sens. Widzę kilkumiesięczną Celinkę. Żyje.

Mojego Dziadka, Stanisława, ktoś kilka godzin temu zabrał do szpitala. Nieprzytomnego.

Dziadek Umiera.
I chcę wierzyć, że ma to dla Niego sens.

Wizyta

2007-07-09T06:49:00.000-07:00

Odwiedziłem z Robaczycą młodą rodzinę. Mają czterdzieści lat i cztery miesiące, więc niech trzymają się razem.

Czuliśmy spokój. Słyszeliśmy płacz nie podszyty doświadczeniem.
Zobaczyłem mleko, które ma niemowlę. Nie ma słów, które by uśpiły w nas te chwile.

Niech więc płacze rozniecona miłość. Beztrosko.

Dzień przelicza się na godziny

2007-07-05T01:46:00.000-07:00

A godziny na minuty...
Mam taką małą klawiaturę, że sprawia mi trud trafianie w szare klawisze. Robak to robak, myślę sobie i staram się kolejny dzień w fabryce sprostać wymaganiom szefa.
Jest trudno, ale się nie pocę. Stałocieplność nie pozwala mi uronić nawet jednej słonej kropli. Chociaż, kto wie, może pocę się do środka...To tłumaczyłoby (napiszę "by" razem, bo lepiej wygląda, a zasady pisowni nigdy nie poznałem) moje permanentne zmęczenie. Toksyczna woda pewnie zanieczyszcza mnie od czułek, po odwłok.

Wczoraj jednak okazało się, że o ile z potem mam pewne problemy, łzy ronię gęste i mokre.

Wracam...

2007-07-04T00:42:00.000-07:00

...i wrócić nie mogę. Nawet wczoraj wieczorem napoić mi się nie chciało, mimo usilnych namów na towarzyskie piwo. Straciłem na jakiś czas dostęp do internetu, a z radością i przede wszystkim, z Robaczycą, odnowiłbym chętnie wspomnienia z Festivalu.

Poległem więc dosyć szybko, na prawym boku. Na monitorze snuł się Pan Zemsta, pracował w fabryce, cierpiał, że nie może komuśtam oddać nerki. Dzisiaj dowiem się komu. Dzisiaj będzie jeszcze piękniej, a na razie zapalę robaczego silver kenta...

Powrót...

2007-07-03T06:51:00.000-07:00

Koncert Muse był przeżyciem, koncert Bjork - doświadczeniem. Do takiego wniosku doszliśmy z Robaczycą, zaraz po tym, jak wybrzmiały ostatnie uderzenia perkusji Marka Bella i tego drugiego, z tabletem jakby projektował go gość od dekoracji w Stargate.
Trzy dni ślizgaliśmy się w miałkim, lepkim błocie i mimo że dla robaków to euforyczna radocha, ja stresowałem się trochę, bo nie chciałem stracić buta.
Robaczyca nauczyła mnie kilku rzeczy, ale zobaczyłem też, że ma spiłowane zęby. Przeżyliśmy mroźne spanie w namiocie pod babcinym kocem tylko dzięki robaczej stałocieplności i zwinięciu się razem w miłosny kokonik.

Największe wrażenie, i trwonię robacze łzy:

Koniec sesji...

2007-06-28T10:01:00.000-07:00

...i pierwszy raz w życiu robak nie będzie myślał całe wakacje o poprawkach. W sumie to zajebiście. I tak mi jakoś zeszło wszystko. I teraz nisko patrzę na wszystkich bo się dowartościowałem i uspokoiłem. A tak w ogóle to witajcie, przywitajcie się z Robakiem. Ze mną, co okruchów nie jada, mrówką taką połączoną z czymś owadziolatającym.

Teraz lecę do Gdyni, Bjork zobaczyć, i z ukochaną Robaczycą uronić łzę...ze szczęścia ;)